Uzun aradan sonra kendime benzediğimi gördüm bugün aynada.Yan gözle baktığım tarafta küçücük bir gülümseme belirdi.''Bak''dedim kendi kendime.''Gülmek ne kadar çok yakışıyor sana''.Kendime benziyorum ben.Kendim bana benziyor.Birbirimiz olup çıkıyoruz her bir düğümün sonunda.Bazen dolaşıp sarpa sarsakta,biz biziz.Ayrılmaz bir bütünün iki yarısıyız.Haydi şimdi sende ''VARIM'' de n'olursun bana.Bak o zaman nasıl süpüreceğiz acıları kapımızdan.Mutluluk bahçelerine açılacak pencerelerimiz.Sen yeter ki ''VARIM'' de bana.Varolalım birlikte yeniden.Yelkense yelken açalım.Dümeni bırakalım rüzgara.O gideceği yönü bulur nasıl olsa.Doya doya içelim engin denizleri bir solukta.Vaha'lara varalım her bir kahkahamızda.Sen yeter ki ''VARIM'' de bana.Uzağı yakın edeyim ayaklarına.Aşılmaz yolları aşayım bir tek gülüşün uğruna.N'olur artık ''VARIM'' de bana.
İDEA,,,,,
Hadi silkelen artık, canlan kalk yerinden diyorum sana. Ölüm sessizliği yaşatma artık bana. Son ver tüm bu karmaşaya, yağıp sel ol ki bana sona ersin bu yangın. Tek başıma bırakma beni buralarda, ben sensiz yapamam, biliyorsun. Hadi artık alacaklarını al ve geride bırak tüm kalanları. Odaların, evlerin, sokakların hayatın üzerine çek vur kapıyı. Yeni odalar, evler, sokaklar, yeni bir hayat bekliyor bizi. Açılacak yeni kapılar var daha, vakit dar, gitmemiz lazım.
